“Dat het racismethema op de agenda van het parlement komt, is een oude eis van de  Cofradía dela Negritud”, zegt Tato Quiñones, een van de belangrijkste activisten op dit vlak. De Cofradía dela Negritudis een burgerorganisatie die tegen discriminatie op basis van huidskleur strijdt.

Quiñones ziet het parlementaire debat als een “eerste stap op een moeilijke en lange weg die de Cubaanse natie nog af te leggen heeft in dit belangrijke probleem.”

Fidel Castro

Politicoloog Esteban Morales, auteur van verscheidene essays over dit thema, noemt het parlementaire debat “de meest expliciete, publieke, en vooral institutionele erkenning van het raciale thema” sinds de voormalige Cubaanse leider Fidel Castro het in zijn toespraken aanraakte in 1959.

“Fidel en Raúl (Castro) hebben het er meermaals over gehad maar dat waren individuele toespraken, en behalve bij die gelegenheden hebben de officiële media het bestaan van het raciale probleem ontkend.”

Volgens Morales is de erkenning van de discriminatie een van de belangrijkste stappen in de hervorming van de regering van Raúl Castro, samen met de strijd tegen corruptie.

De corruptie bedreigt de economie, het racisme “brengt de sociale gelijkheid, de nationale en culturele identiteit en de nationale eenheid in gevaar”, zegt Morales.

Seksuele voorkeur

Mariela Castro Espín, directeur van Nationaal Centrum voor Seksuele Opvoeding (Cenesex), die te gast was in het parlement, pleit voor een wet tegen alle vormen van discriminatie. “Nog meer dan bestraffen moeten we een breed proces van dialoog en participatie opstarten die onze manier van denken kan veranderen.”

Het gevaar van een wet, zegt parlementsvoorzitter Ricardo Alarcón, “is dat we ons ermee tevreden stellen en denken dat we het probleem hebben opgelost.”

Maar Miguel Barnet, voorzitter van de Unie van Schrijvers en Kunstenaars van de Cuba, vindt dat elke vorm van discriminatie, op basis van ras, geslacht of seksuele voorkeur, bestraft moet worden “met naam en toenaam”. Raciale discriminatie wordt uitdrukkelijk vermeld in de grondwet maar een corresponderende wet ontbreekt. Het debat over de noodzaak van zo’n wet is al een tijd aan de gang. “Het is gezond dat het debat tot het parlement is doordrongen”, zegt Barnet. (IPS)

The treatment he received there and his recovery made him label this clinic as “the pavilions of hope”.

Cuban experts perform minimally invasive surgeries
using stem cells that restore the capabilities of patients.

MEXICO, DF –Several Mexican writers who couldn’t continue with their work have been able to do it, starting from the treatments against Parkinson’s disease they have received at the International Center for Neurological Restoration (CIREN) in Cuba, through minimally invasive surgical methods.

Singers Lucha Villa and Alberto Cortez went to this Cuban center too. Cortez, to recover the strength of his left hand, after suffering a cerebral infarction at the end of a surgical operation.

The treatment he received there and his recovery made him label this clinic as “the pavilions of hope”.

For her part, Lucha Villa suffered a heart attack during a liposuction operation, which kept her in coma in Mexico.

Read more

The U.S. Government-backed subversion programs against Cuba “have an especially problematic heritage, including embezzlement, mismanagement, and systemic politicization,” according to Fulton Armstrong, a senior advisor on the U.S. Senate Foreign Relations Committee.

The assertion is included in an article entitled ‘Time to clean up U.S. regime-change programs in Cuba’, published by The Miami Herald earlier this week.

Read more

The city was in crisis. During the month of May, the immigration accords had been signed which would allow secure emigration for some 20,000 Cubans a year. The ghetto exploded. Those who days before had defended the right of Cubans from the island to risk their lives in fragile rafts, in order to reach the promised land, rebelled now that the promised land had opened its doors to those from ‘over there’ – allowing them the right to emigrate without endangering their lives.

How the supposed defenders of the rights of balseros to ‘freedom’ suddenly became fierce opponents of these same people’s freedom to travel comfortably on a plane would be inexplicable for any rational person, but this is an issue to be addressed in another essay of a sociological nature.

The fact is that amidst the chaos, the blocking of highways and other protest demonstrations provoked by the immigration accords, Ramoncito, as his friends call him, returned to public life after a stint in prison, where he had served a sentence for refusing to testify about crimes in which he had participated -including the murder of Cuban diplomats – as a member of the Abdala and Omega-7 organizations.

During these protests and street disturbances, the peculiar pacifist tactic I referred to earlier emerged. What made it so unique was its purpose: to create an international incident between Cuba and the United States which would then escalate into an armed conflict. Thus the ridiculous flotillas emerged – simply illegal incursions into Cuban territory by boats registered in the U.S. demanding the contrived and hypocritical right to return which, as of 2004, was denied by the U.S. government, despite their complaints. (This could be the subject of another article, as well.)

The propagandistic success of the first flotilla – in July of 1995 – increased Ramoncito’s popularity in a ghetto with few heroes, preventing him from acknowledging the utter failure of the two which followed in September and November of that same year. That was how we came to meet some months later, gathered around a map planning another ambitious fiasco with provocations to occur simultaneously at three different places in Cuba and, on this occasion, to include an actual landing.

One of the proposed landing sites would be in the area of Nipe and as we identified possible options on the map, Ramón Saúl’s finger paused on a symbol of a sunken ship, not far from Guincho Cay, north of Ciego de Ávila. Departing from his usual reserve, he admitted something interesting – something I suppose he will now regret. “This is the boat we ourselves sunk.”

We then heard him describe how in the 70’s, as part of an assault group, he captured the boat during the night, left the crew adrift and set the boat on fire to sink it.

In that era, occasionally visiting the oasis of pacifism, the offices of the Democracy Movement, was a tall, graying, 50-ish man, who Ramón said was “a true patriot, one of the good ones” who, for tactical reasons, couldn’t be closely linked to the pacifist group. El Maestro (the teacher), as Ramoncito also called him, was a figure who came and went until I stopped seeing him, at least for some time before I was arrested.

The next time I saw him was in a photograph of a Miami gathering forming a support group for Luis Posada Carriles and three other terrorists of Panamanian origin. Reynold Rodríguez – El Maestro, according to Ramón Saúl Sánchez – was one of them.

On September 11, 2011, the United States of America – or just America, as they like to call themselves – discovered terrorism. (Or they lost their innocence, as some erudite idiot in the service of the imperial media said, coining the phrase.)

It appeared that in the indiscriminate wave of domestic repression that followed, no terrorist would be left loose in America. After all, thousands of innocents had disappeared from public view for much more trivial reasons, such as their ethnic origin.

That was how the law came knocking on Ramón’s door. His terrorist past meant trouble for him under the Patriot Act. We found out that he could suffer the same fate which, according to the President, the country reserved for those who committed acts of terrorism – that is, people like Ramoncito. Press releases said that he would be subjected to a legal process which would determine his status in America, the empire, just like that.

That was too much to expect. Believing that the U.S. government would treat their own terrorists just like any other would be like believing the syrupy story about lost innocence.

Ramón Saúl Sánchez stays, just like his teacher Reynold, Posada and so many others. Terrorism against Cuba will continue to be a secret well-kept from any self-respecting, free press. Our victims might not have even existed, just as the innocent victims in Iraq and Pakistan are disappearing every day, buried by criminal indifference.

But Cuba will not disappear like one more victim. The suicidal empire which is trying to make that happen will face the moral strength of our people and, with that, their last adventure. Its terrorists will have their swan song, along with the empire which created them, along with the abominable crime against humanity that is terrorism.

Letter written by René on December 16, 2004 from the U.S. Federal Correctional Institution in Edgefield, South Carolina, to the Capitán San Luis publishing house.

(Source: Granma International)

Vijf boten met Cubaanse rechts-extremisten in de Verenigde Staten hebben op 9 december  vuurwerk afgeschoten op geringe afstand van de Cubaanse kust. De Cubaanse overheid beschouwt die actie als een provocatie.

Een vloot boten met meer dan zestig Cubaanse extremisten aan boord schoot vuurwerk af voor de kust van Cuba als teken van steun voor de oppositie in het land. Ze vroegen respect voor de mensenrechten en de oprichting van een democratisch systeem.

De boten bleven in internationale wateren, op 20 kilometer van de kustlijn. Het vuurwerk begon iets na 19 uur lokale tijd en duurde drie uur. Vanuit de hoofdstad Havana waren gekleurde lichtflitsen waar te nemen. De vloot vertrok vanuit Cayo Hueso in Florida. De organisatoren bedachten het vuurwerkspektakel met de naam Lichten voor de Vrijheid.

“Het vuurwerk is een succes”, zegt Norman del Valle aan de dissidente Cubaanse krant Cuba Encuentro. Del Valle is ondervoorzitter van de Democratiebeweging, de organisatie die de actie organiseerde. “We sturen een boodschap uit van solidariteit met de Damas de Blanco (Vrouwen in het Wit) en met de oppositie. We vestigen de aandacht van de internationale gemeenschap op het feit dat er in Cuba een crimineel en moorddadig regime is dat weerloze vrouwen aan hun lot overlaat.”

Provocatie

“Het is verontrustend dat de regering van Barack Obama niets doet om deze actie tegen te houden”, zegt schrijver Luis Méndez, verbonden aan het ministerie van Binnenlandse Zaken. Volgens hem gaat het plan van de vloot verder dan “simpel vuurwerk”. Het zou een reeks provocatieve acties behelzen binnen Cuba, zoals het slaan op kookpotten en het dragen van “kleding van een bepaalde kleur”. Volgens Méndez staat de leider van de ‘Movimiento Democracia’ (Democratie Beweging), Ramón Saúl Sánchez Rizo, “al jaren bekend als terrorist door zijn acties in de Verenigde Staten.”

Volgens René Mujica, coördinator van de onderzoeksgroep Directie van Noord-Amerika van het ministerie van Buitenlandse Zaken, is Washington volledig op de hoogte van de bezorgdheid van de Cubaanse regering om de actie. “Zulke acties kunnen gevolgen hebben die groter zijn dan wat men oorspronkelijk voor ogen had”, zegt Mujica.

Terrorisme

Het is niet de eerste keer dat de ‘Movimiento Democracia’ dit soort provocerende activiteiten heeft georganiseerd. Sinds de oprichting op 13 juli 1995 hebben ze 17 maal met scheepjes de Cubaanse territoriale wateren geschonden. Hoewel de organisatie beweert een vredelievend karakter te hebben, blijkt uit hun structuur duidelijk het paramilitaire karakter, inclusief hoofd  operationele taken, een hoofd voor marine operaties, één voor luchtoperaties en een hoofd voor de veiligheid.

Sánchez Rizo heeft ook deel uitgemaakt van diverse andere terroristische organisaties, waaronder ‘Jóvenes de Estrella’ (Jongeren van de Ster) en de ‘Organización para la Liberación de Cuba’(Organisatie voor de Bevrijding van Cuba).

Sánchez Rizo werkt ook nauw samen met de de terroristische organisatie ‘Hermanos al Rescate’ (Broeders ter Redding), die onder leiding staat van de CIA-functionaris José Basulto León. Deze groep heft in de jaren negentig van de vorige eeuw regelmatig met vliegtuigen het Cubaanse luchtruim geschonden. In 1996 leidde dit ertoe dat de Cubaanse luchtmacht twee vliegtuigen heeft neergeschoten, wat door toenmalig president Clinton is aangegrepen om de Helms-Burton Wet in te voeren.

The persons to be released include those over 60 years of age, sick individuals, women and young people with no previous criminal record, who have learned a trade and raised their educational level and social reintegration potential.

Not included in this pardon, with a very few exceptions, are individuals convicted of crimes of espionage, terrorism, murder, homicide, drug-trafficking, pederasty with violence, rape, the corruption of minors and robbery with violence in inhabited homes. However, certain individuals convicted of crimes against the security of the state will be released. All of them have served a large portion of their of their prison terms with good behavior.

This action will be implemented in the next few days. (Granma International)

De Amerikaanse printerfabrikant Hewlett Packard weigert in zijn Nederlandse vestigingen Cubaanse sollicitanten te ontvangen. Vanwege de Amerikaanse exportboycot van vijf landen ziet het bedrijf zich gedwongen om burgers uit deze landen stelselmatig te weigeren. HP overtreedt daarmee de Nederlandse wetgeving, die discriminatie op basis van nationaliteit strafbaar stelt.

Het Amerikaanse bedrijf, dat in Nederland vestigingen heeft in Amstelveen en Amersfoort, bevestigt desgevraagd dat het intern een lijst met nationaliteiten gebruikt. Inwoners uit vijf landen, waaronder Cuba en Libië, worden sowieso niet aangenomen. Inwoners van nog eens vijftien landen moeten vooraf worden gescreend door een aparte personeelsafdeling in de VS.

HP stelt zich op het standpunt dat ‘geen sprake is van discriminatie’. Het heeft zich te houden aan exportwetgeving van de VS, zegt een woordvoerder. ‘Als Amerikaanse multinational moeten wij voldoen aan exportregels en wetten die de Verenigde Staten hebben ingesteld met betrekking tot het overbrengen van bepaalde technologieën aan mensen die de nationaliteit dragen van een klein aantal landen dat beperkingen of sancties opgelegd heeft gekregen.’

Handelsboycot

Op de lijst met landen waarvoor de VS, in meer of mindere mate, restricties oplegt aan Amerikaanse bedrijven waar ook ter wereld, staan zo’n vijf tot twintig landen. De Amerikaanse ambassade in Nederland weet niet of en hoeveel andere Amerikaanse bedrijven zich ook aan de regels houden.

Met het weigeren van onder anderen Cubanen proberen Amerikaanse bedrijven hun technologische kennis te beschermen, verklaart het Bureau of Industry and Security van het Amerikaanse ministerie van Handel.

‘Overdracht van technologie die valt onder de Export Administration Regulations (EAR) aan een Cubaanse partij vereist doorgaans een Amerikaanse exportvergunning’, stelt een woordvoerder. Deze regels zijn het gevolg van het Amerikaanse handelsembargo tegen Cuba. ‘ In de meeste gevallen worden dergelijke aanvragen geweigerd.’

Onduidelijk

Of de Amerikaanse regels de benoeming van Cubanen op alle functies onmogelijk maken, is onduidelijk. ‘HP heeft zo te zien de regels zo geïnterpreteerd dat ze niets met Cuba of Cubanen te maken wil hebben’, zegt Paul de Jonge, voorzitter van de juridische commissie van de Amerikaanse kamer van koophandel in Nederland.

‘De gedachte erachter is dat als ze iemand van een voor de VS vijandige natie in huis halen, het kan zijn dat diegene toegang krijgt tot technische gegevens.’

De Jonge werkte zelf in het verleden in de VS en kreeg daar zelf ook te maken met de beperkingen van de Amerikaanse overheid. Hij mocht voor het bedrijf waarvoor hij werkte niet officieel afreizen naar Libië, dat toen ook op de zwarte lijst stond. Hij kon er alleen naartoe als privé-persoon op zijn Nederlandse paspoort. ‘De VS dringen in dit soort gevallen hun regels inderdaad op’, aldus De Jonge.

Solicitatiegesprek 

De boycot van Cubanen en andere personen met een specifieke nationaliteit bij Hewlett Packard komt aan het licht als de Cubaanse Anisleidys Martinez Fonseca (28) zich meldt voor een sollicitatiegesprek bij HP in Amstelveen. Het bedrijf zoekt Spaanstaligen voor de technische support van één van zijn printerlijnen. Het hoofdkantoor in België belt de Cubaanse voor een eerste gesprek. Na een tweede telefonisch interview, met een recruiter in Nederland, wordt Martinez met zeven anderen uitgenodigd voor een groepstest in Amstelveen. Bij de receptie moet ze haar naam en nationaliteit invullen. Ze krijgt een bezoekerspas.De groep sollicitanten gaat door de poortjes en wordt gevraagd te wachten. De recruiter neemt Martinez apart. ‘Hij zei dat sommige nationaliteiten niet zomaar naar binnen mogen, dat ik vanwege mijn Cubaanse nationaliteit eerst gecheckt moest worden door de beveiliging. Ze gingen op zoek naar een oplossing.’ Die wordt op de dag van de test niet gevonden. Weken later wordt Martinez officieel afgewezen. (Bron: De Volkskrant)

Por By Alfredo G. Pierrot (Taken from The Havana Reporter)

Caracas._ The Community of Latin American and Caribbean States (CELAC) was officially founded in an early December summit attended by the leaders of the region´s 33 nations. The new pro-integration bloc, heir to the Latin American and Caribbean Summit (CALT) and the Rio Group, will be led by a troika of countries, with Venezuela as the outgoing president pro tem (summit host), Chile as the current president (to host the 2012 summit) and Cuba as the future president (the 2013 summit host).

The United States and Canada were the only countries in the Americas not invited to be part of the new bloc, which was formed after the heads of state at the summit approved the Caracas Declaration by consensus, with Venezuelan President Hugo Chávez presiding. The declaration was the result of meetings held by foreign ministers and other officials in the days leading up to the summit.

The summit also approved two other founding documents by consensus, the 2012 Action Plan, and Procedures for the Organic Functioning of the CELAC.

When the procedural document was put to a vote, Chávez noted that meetings previous to the summit had not reached agreement on one of its points. The document stipulated that all CELAC decisions would be made by consensus, but Ecuador proposed that in cases where consensus was not achieved, an agreement could be reached by a qualified majority of four-fifths of the bloc´s members.

The Ecuadorian delegation argued that decisions that are important for the majority of countries should not be blocked by the disagreement of one or two countries, as sometimes happens in the UN Security Council, for example. Opinions remained divided on this issue, and it was finally agreed – by consensus – to refer the issue to the troika for further discussion and a subsequent proposal for future CELAC meetings.

Two other matters referred to the troika were a proposal made by Panamanian President Ricardo Martinelli to create a general secretariat, offering to host its headquarters in his country, and the proposal of Prime Minister Kamla Persad-Bissessar of Trinidad and Tobago, who said the troika should include a representative of the CELAC´s 14 English and French-speaking Caribbean member countries.

Eighteen special communiqués also were approved by the meeting, addressing issues such as the Malvinas Islands, food and nutritional security, financial speculation and food prices, the human rights of immigrants, solidarity with Haiti and a security strategy for Central America. Other issues included the defense of democracy and constitutional order, the battle against drug trafficking and terrorism, and the struggle against the U.S. blockade of Cuba. (Prensa Latina, 18 december 2011)